Roman Andrzej Polko
Biografia
Roman Andrzej Polko urodził się 8 listopada 1962 roku w Tychach. Jest generałem dywizji Wojska Polskiego, oficerem dyplomowanym wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych, doktorem nauk wojskowych w specjalności Kierowanie organizacją (rozprawa: Zarządzanie i dowodzenie wojskową formacją specjalną GROM).
Wykształcenie zdobył w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu (kierunek rozpoznawczy, specjalność działania specjalne). Ukończył również Akademię Obrony Narodowej (1994–1996). W drugiej połowie lat 90. przeszedł specjalistyczne szkolenia w 75. pułku Rangersów w Fort Benning. W 2002 odbył Wyższy Międzynarodowy Kurs Zarządzania Zasobami Obronnymi w Monterey, a w 2003 ukończył Podyplomowe Studia Strategiczno-Obronne w Akademii Obrony Narodowej.
W 28 kwietnia 2008 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych w specjalności Kierowanie organizacją (rozprawa: Zarządzanie i dowodzenie wojskową formacją specjalną GROM). Jest instruktorem spadochronowym i strzeleckim.
Służba wojskowa: w 1981 rozpoczął służbę w Siłach Zbrojnych PRL, dowodził m.in. 6 Batalionem Desantowo-Szturmowym, 18 Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym, Grupą Reagowania Operacyjno-Manewrowego GROM. Pierwsze stanowisko służbowe objął w 1 Batalionie Szturmowym w Dziwnowie. Po reorganizacji JW 4101 służył w Lublińcu, gdzie dowodził grupą, plutonem i kompanią specjalną, a brał także udział w misji pokojowej UNPROFOR w byłej Jugosławii (1992–1993). W 1996 został starszym oficerem operacyjnym w 6 Brygadzie Desantowo-Szturmowej, a od 1998 był dowódcą 6 Batalionu Desantowo-Szturmowego im. gen. dyw. Edwina Rozłubirskiego w Niepołomicach. W latach 1999–2000 dowodził 18. Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym podczas operacji w Kosowie (KFOR).
Od 2000 do 2004 dowodził Wojskową Formacją Specjalną GROM w Warszawie. Po konflikcie z kierownictwem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego przeszedł do rezerwy na własną prośbę. Jako dowódca GROM zrealizował misję na pograniczu kosowsko-macedońskim, rozpoczął działania w Afganistanie, a w marcu 2003 wziął udział w II wojnie w Zatoce Perskiej i rozpoczął służbę na misji stabilizacyjnej w Iraku. Na początku 2006 został przywrócony do służby i ponownie wyznaczony dowódcą GROM. Decyzją Prezydenta RP 7 września 2006 objął stanowisko zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego; od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 pełnił funkcję p.o. Szefa BBN. 29 stycznia 2009 zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł do rezerwy.
Służba państwowa i inne: w 2005 został doradcą ds. bezpieczeństwa Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawa Lecha Kaczyńskiego, wspierał kandydaturę Lecha Kaczyńskiego i zyskał miejsce w Komitecie Honorowym. Był doradcą Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Ludwika Dorna ds. zwalczania terroryzmu; w 2011 powołany do Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego. W 2021 został powołany przez Prezydenta RP do Rady ds. Bezpieczeństwa i Obronności, w której zasiadał do 2025. Prowadził też programy telewizyjne i napisał liczne publikacje o tematyce obronnej.